Aan het welzijnswerk hangt de onverbiddelijke geur van overbodigheid. Het is in de ogen van velen een praatjesmakende en nietsveelzeggende sector. Om die reden bungelen welzijnswerkers onder aan de professionele statusladder en moeten zij elk begrotingsjaar voor hun baan vrezen. Op zoek naar een verklaring voert Jos van der Lans de lezer in Erop-af! langs de spijkerbroekenevolutie van de jaren zeventig naar de actuele wereld van grote instellingen, die zich steeds verder hebben afgezonderd van de leefwereld van burgers. Maar het tij keert. Op steeds meer plekken onttrekken professionals zich aan de bureaucratie en gaan erop-af. Dit nieuwe type sociaal werkers gelooft niet langer in het oplossende vermogen van instituties, maar in de eerste plaats in de kracht van mensen zelf. Zij verstaan de kunst van het verbinden. Zij brengen sociale netwerken tot leven, zij koppelen mensen aan elkaar, zij verbinden dromen met mogelijkheden, mensen met kansen. Zij tekenen, aan de vooravond van een ingrijpende bezuinigingsronde, voor een nieuwe start van het sociaal werk.
Op een zeer prettig geschreven toon krijg je een verhelderende blik voorgeschoteld op de veranderingen door de jaren binnen het welzijnswerk.
Over Francis Bock
