De woningmarkt zit in een dal. Al een poosje. Volgens sommigen nog niet helemaal onderin het dal en volgens anderen gaan we er bijna uit.
In dat dal is het best comfortabel eigenlijk. Vergelijk het met skiën. Op de helling naar beneden ontstaan spannende situaties. Als je de techniek beheerst, is de afdaling het leukst. Maar als je nog niet goed kunt skiën, kan de angst om je oren slaan bij het zien van een steile helling. Toch moet je naar beneden.
Eenmaal in het dal aangekomen is er rust. Tijd om rustig om je heen te kijken naar waar je vandaan kwam en waar je naartoe kunt. Tijd ook om naar je vriendenclub te kijken, de organisatie waar je mee op pad was. Tijd voor bezinning.
In mijn werk als woningontwikkelaar merk ik die bezinning om mij heen. De oude voorraad koopwoningen van voor de crisis raakt uitverkocht en de nieuwe projecten worden geknipt, herontwikkeld of getemporiseerd. Mondjesmaat worden er nieuwe huizen in de verkoop gebracht. En dan alleen in kleine aantallen. Vanaf start verkoop kun je aspirant-kopers maximaal negen maanden aan je binden om voldoende voorverkoop te halen. Daarna kunnen ze afhaken en is er geen project meer. Er wordt opnieuw en goed gekeken naar de consument, een uitstekende ontwikkeling. De woonkwaliteit schiet hierdoor omhoog met behoud van kwaliteit. Het is immers uitstekend aanbesteden in de zwakke bouwmarkt.
Ik merk ook bezinning door de vele reorganisaties in de vastgoedbranche. Werkprocessen worden efficiënter gemaakt, organisaties compacter en tijdelijke contracten niet langer verlengd. ZZP’ers in de vastgoedwereld hebben al hun creativiteit nodig om aan de bak te blijven.
Maar een verblijf in het dal is nooit van lange duur. Na het reorganiseren van de groep en het verkennen van alle routes omhoog worden toch de ski’s weer ondergebonden. Je kunt moeilijk in het dal achterblijven, dus hup!
De kansen liggen op de berg, niet in het dal.
Over Frank Swager
